info@pherbal.com

 
  

آدرس کانال تلگرام گیاهان دارویی پیروز
https://t.me/joinchat/AAAAAEFO8LQQwpY3uhpkqg

علي (ع) در اشعار مولانا

 
امام علی (ع ) در اشعار مولانا جلال الدین مولوی

 


پيامبر اسلام فرمود : انا مدينه العلم ... و علي بابها

مولانا :
 
چون ... تو بابي ! آن مدينه علم را       چون شعاعي ...... آفتاب حلم را

باز باش اي باب  .... بر جوياي باب         تا رسد از تو ، قشور اندر لباب

باز باش اي باب رحمت ..... تا ابد           بارگاه  .. ما له  كفوا  احد ...؟!

مولانا در مثنوي و ديوان شمس ، مدايحي شور انگيز در باره شخصيت اميرالمومنين علي سروده كه حقيقتا از سطح نگرش فرقه اي بس .................. بالاتر است
.
مگرنه مولانا در خانواده اي حنفي مذهب زاده شده و اصولا همه اجداد او بر مذهب اهل سنت بوده اند . او خود ، فقيه و مفتي حنفيان بوده است

ليكن مولانا ... اين ويژگي بارز را نمودار ساخت كه در عين اعتقاد استوار به آئين حنيف حضرت محمد مصطفي ، و تعبد و تهجد دائمي .... با همه پيروان همه مذاهب

و اديان با مهر زندگي كند

.
او ......... هيچكس رابه خاطر نوع عقيده و مذهب و دينش .... نرنجاند

شرح صدر او ...... باعث شد كه محبوب عام و خاص و مسلمان و يهودي و ترسا و زرتشتي واقع شود

اهل هر مذهبي ، بر    او    صادق         قوم هر ملتي ، بر    او    عاشق



*************************

مولانا و حافظ و عطار و شبستري و عين القضات و ديگر بزرگان عرفان ، طريقت عشق داشتند و از جنگ هفتاد و دو ملت ... آزاد بودند
.

ملت عشق ، از همه دين ها ... جداست        عاشقان را ملت و مذهب .... خداست .



*******************************


معروف است که مولانا جلال الدین به گفته خودش حتي با هفتاد و دو ملت یکی بوده است . این به آن معنی است که آن جناب فارغ از عصبیت ها و کشمکش های

مذهبی رایج روزگار خود نه تنها در جدل ها و مناظره های مرسوم وارد نشده ، بلکه با اندکی تسامح در اهل هر مذهب جلوه هایی از جوهر حقیقت یافته و بر آن

تأکید کرده است ، اما جنگ هفتاد و دو ملت را عذر نهادن و از افسانه بافی های آنان روی برتاختن هرگز به معنی پیروی نکردن از هیچ یک و نداشتن مذهبی خاص

نیست و مولانا به تصریح بسیاری از احوال نویسان ، بخصوص آنان که نسب او را به ابوبکر صدیق می رسانند، از اهل سنت و جماعت و حنفی بوده است ، بی آنکه

در این طریق تعصبی ورزیده باش
.



*********************************************


مهمترین دغدغه مولانا بیان کمال انسان در سیر الی الله و ارایه تصویری روشن از انسان کامل و ویژگی های رفتاری و گفتاری او بوده است . تا به مثابه الگو و

اسوه در برابر چشمان کمال جویان قرار دهد و پر پیداست که شخصیت امام علی (علیه السلام ) که پیامبر مکرم اسلام (ص ) درباره اش فرموده است : «هر کس

می خواهد که بر علم آدم (علیه السلام )، ادراک نوح (علیه السلام )، بردباری ابراهیم (علیه السلام )، زهد یحیی (علیه السلام )، سطوت موسی (علیه السلام ) و

جمال یوسف (علیه السلام ) بنگرد، به علی (علیه السلام ) بنگرد»، یکی از عالی ترین نمونه هایی بود که مولانا را در تصویر کردن ویژگی های انسان کامل به

خوبی یاری کرد
.



********************************

علی الخصوص که از همان آغاز جریان تصوف در اسلام همه فرق متصوفه به استثنای یکی دو فرقه ، خرقه خویش را به امام علی (علیه السلام ) منتسب داشته

اند و بدین ترتیب بر شخصیت جامع و هدایتگر مولای متقیان و پیروی خود از آن حضرت تأکید کرده اند.

صاحب اسرارالتوحید می نویسد:  

                                                                                                                                               «شیخ ما پیش «بوعبدالرحمن سلمی » شد و خرقه از وی گرفت و شیخ عبدالرحمن سلمی از دست «بوالقاسم نصرآبادی » و او از


دست «شبلی » و او از دست «جنید» و او از دست «سری سقطی » و او از دست «معروف کرخی » و او از دست «جعفر صادق (علیه السلام )» و او از دست پدر

خویش «محمدباقر (علیه السلام )» و او از دست پدر خویش «علی زین العابدین (علیه السلام )» و او از دست پدر خویش «امیرالمؤمنین حسین (علیه السلام )» و

او از دست پدر خویش «امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (رضی الله عنهم اجمعین )» و او از دست «محمد مصطفی (صلوات الله وسلامه علیه )» و اگر این نکته را

بپذیریم که تصوف واکنشی روشنفکرانه در برابر قشری گری های مذاهب و جدل ها و جدال های پردامنه پیروان آنها و تأکید بر یکی بودن حقیقت دین و درک نسبی

هر مذهب از این حقیقت واحد بود، راز ارادات متصوفه به امام علی (علیه السلام ) که مثل اعلای انسانیت و دینداری و تسامح است ، آشکار می گردد.



*******************************



مولانا جلال الدین که قطع نظر از تأثیرگذاری هایش بر جریان تصوف پس از خود، میراث خوار چند قرن اندیشه تصوف پیش از خود است ، در تصویر انسان کامل ،

گذشته از رسول خدا(ص ) مصداقی روشن تر، جامع تر، کامل تر، دین مدارتر از امام علی (علیه السلام ) در برابر نداشته است . ستایش های مولانا از پیشوای


تقواپیشگان  ...  هم در دیوان شمس تبریزی فراوان است و هم در .... مثنوی شريف


****************



اگرچه برخی در صحت انتساب چند شعر ستایشی واغراق آميز منسوب به مولانا تردید کرده و آن اشعار را از الحاقات دوره صفویه به دیوان شمس و مقدمه چینی


شیعه پنداری مولانا دانسته اند که اگر چنین هم باشد، چیزی از ارادت مولانا به امام علی (علیه السلام ) نمی کاهد.

البته توجه داشته باشيم كه ساحت توحيدي مولانا ، از شرك ، اغراق و غلو و فرقه پنداري  ... پاك و منزه است

.
و مولانا ... صاحب تفكري كيهاني و عارفانه است و نميتوان اورا پيرو فرقه خاصي دانست ، او نه شيعي است و نه سني و نه مسلمان و نه گبر و نه ترسا و نه يهود

/ او انسان موحد حقيقت پرست است

.
بنگريد به چكامه مولانا :  چه تدبير اي مسلمانان كه من خودرا نمي دانم / نه ترساي مسيحي ! نه يهودم من . نه گبرم . نه مسلمانم .

البته وجود ابیاتی سست و اندیشه های غالي  شیعی و تفکرات علی اللهی و از همه مهمتر تخلص «مولای رومی » (یعنی لقبی که بعدها به مولانا جلال الدین

داده شد)، در این نوع غزل و قصیده ها ، ظن الحاقی بودن آنها را تقویت می کند، اما گذشته از این موارد مشکوک ، در جای جای دیوان شمس ابیاتی در ستایش

امام علی (علیه السلام ) هست كه بي شك از شخص مولاناست




«ای عشق خندان همچون گل    ،    وی خوش نظر چون عقل کل



امروز ما مهمان تو، مست رخ خندان تو                                                                  

                                       چون نام رویت می برم ، دل می رود و الله ز جا

کو بام  ... غیر بام تو ؟ کو نام .... غیر نام تو ؟                                                                         

                                     کو جام .....غیر جام تو ؟ ای ساقی شیرین ادا ؟»




***************


جانشين مصطفي 


ای نایب مصطفی ،  بگردان                                                 
                      آن ساغر زفت کوثری را
پیغام ز نفخ صور داری                                         
                    بگشای لب پیمبری را
ای سرخ صباغت علمدار                                             
                         بگشا پر و بال جعفری را...





**********************


خورشيد  را بر كش به جل ...  اي شهسوار هل اتي


هل اتي علي  الانسان حين من الدهر .... تا  .... و يطعمون الطعام علي حبه مسكينا و يتيما و اسيرا 

«عاقبت بینی مکن ..... تا عاقبت بینی شوی                                                           

                                                 تا چو شه حق باشی در شجاعت «لافتی »

تا ببینی هستی ات چون از عدم سر برزند                                                             

                                              روح مطلق کامكار و شهسوار «هل اتی »

جمله عشق و جمله لطف و جمله قدرت ، جمله دید                                                                            

                                                   گشته در هستی شهید و در عدم او مرتضی

آن عدم نامی که هستی موج ها دارد از او                                                                    

                                                کز نهیب و موج او گردان شده صد آسیا...»




*******************


علي  ولي الله


یا ولی الله حق مرتضی در راه دین                                                                             

                                                             مستغاث اهل عرفان در کرامات آمدی ...


اما ستایش امام علی (علیه السلام ) در مثنوی معنوی بازتاب و گسترش بیشتری دارد و این از آن روست که :

رسم سیمای انسان کامل در این کتاب شریف گسترده تر و همه جانبه تر و دقیق تر است . در الحاقی بودن برخی ابیات غالي در مثنوی ، یا تردیدی نیست یا اين

گونه ها ، بسیار اندک اند و در حد هیچ  .


بنابراین ستایش مولای متقیان در این اثر به یقین برآمده از ژرفای دل و جان مولا و در راستای تصویر ویژگی های انسان کامل است :




************************

آموزه نبوي

گفت پیغمبر ... علی را .....  کای علی                                                      
                                       شیر حقی ، پهلوانی ، پر دلی
لیک بر شیری مکن هم اعتمید                                              
                                      اندر آ ..... در سایه نخل امید
اندر آ ..... در سایه آن عاقلی                                            
                                 کس نتاند برد از ره ناقلی
ظل او اندر زمین چون کوه قاف                                           
                                         روح او سیمرغ بس عالی طواف ...




*****************************


 
قهرمان اخلاق در نبرد خندق

«از علی آموز اخلاص عمل                                                              
                                     شیر حق را دان منزه از دغل
در غزا بر پهلوانی دست یافت                                                                   
                                        زود شمشیری برآورد و شتافت
او خدو انداخت بر روی علی                                                                
                                افتخار هر نبی و هر ولی
او خدو انداخت بر رویی که ماه                                                                     
                                          سجده آرد پیش او در سجده گاه
در زمان انداخت شمشیر آن علی    
                                                             
                                         کرد او اندر غزایش کاهلی ...»
گشت حيران آن مبارز ؟  زين عمل                            وز  نمودن  عفو  و رحمت ، بي محل


گفت : بر من تيغ تيز افراشتي                         از چه افكندي ؟  مرا بگذاشتي

آن  چه ديدي ؟ كه چنين خشمت نشست .                                      تا چنان برقي نمود  و  باز جست

آن چه ديدي كه مرا زان عكس ديد ؟                              در دل و جان شعله اي آمد  پديد

آن چه ديدي ؟ بر تر از كون ومكان                     كه به از جان بود و بخشيديم جان
!
در شجاعت ، شير رباني ستي                 در مروت ، خود كه داند ؟ كيستي ؟


*****************
بي شمشير  كشتن

 

                                                                                                         اي علي كه جمله .. عقل و ديده اي                                                                                                                                                                                                                                                                                          
                                                                                                           شمه ای واگو از آنچه دیده ای                                                                      
                                                                    تیغ حلمت جان ما را چاک کرد
                                                                   آب علمت خاک ما را پاک کرد
                                                                            بازگو دانم که این اسرار    هو   ست
                                                                                                            زانکه بی شمشیر کشتن....... کار اوست ...؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

گفت : من تيغ از پي حق ... مي زنم              بنده حقم .... نه مامور تنم
شير حقم .... نيستم شير هوي         فعل من  بر دين من .... باشد گواه
ما رميت .. اذ رميتم  در حراب           من چو تيغم ..... وان  زننده .... آفتاب
چون در آمد در ميان ... غير خدا        تيغ را ... اندر  ميان كردن ... سزا
چون خدو اندختي  در روي من          نفس جنبيد  و  تبه شد خوي من
نيم ..... بهر حق شد  و نيمي هوي      شركت  اندر كار حق ..... نبود  روا


بالاخره .... در نهايت ابيات . مولانا نتيجه ميگيرد كه :
آن كه ... او  تن را بدين سان ... پي كند           حرص ميري  و  خلافت  ، كي كند ؟
زان به ظاهر كوشد  اندر جاه و حكم           تا اميران را نمايد  راه ... و ... حكم
تا اميري را دهد  ..... جاني دگر          تا دهد نخل خلافت را ............ ثمر




**********************


مولانا و غدير ... من كنت مولاه . فعلي مولاه . اللهم وال من والاه  و  عاد من عاداه
حديث غدير را صد و ده تن از صحابه   و  هشتاد و چهار تن از تابعان ، نقل كرده اند .

زین سبب پیغمبر با اجتهاد                                       
                                       نام خود   ... وان علی ...... مولا نهاد
گفت : هر کو را منم مولا و دوست                                                
                                    ابن عم من ، علي مولای اوست
کیست مولا ؟ آنکه آزادت کند                                         
                       بند رقیت ز پایت بر کند
چون به آزادی....  نبوت هادی است                                                  
                             مؤمنان را ز انبیا آزادی است
ای گروه مؤمنان شادی کنید                                          
                                   همچو سرو و سوسن آزادی کنید





*******************************



اين خطاب مولانا به كيست ؟       تو   به تاريكي علي را ديده اي                                       زين سبب  ، غيري بر او بگزيده اي

و منظور مولانا در اين بيت چيست ؟   راز بگشا .... اي علي مرتضي !                                     اي پس از سوء القضا ء  ،  حسن القضاء   
 
باز گو ... اي عرش خوش شكار                         تا چه ديدي اين زمان .. از كردگار
چشم تو ... ادراك غيب آموخته                         چشم هاي حاضران ... بر دوخته !


 
 
 
گیاهان دارویی
نقشه سایت



 
تبلیغات









 
کاربران
1396 دي
پنجشنبه
28
جملات متحرک
 
خوشبختی ما در سه جمله است  : تجربه از دیروز  ؛ استفاده از امروز  ؛ امید به فردا
 
سخن روز
عاشقان خدا ؛ از راه دل خدا را می پویند نه با دل بستن به غیر خدا ......
مدیر سایت
مدیراسبق :  بناری

مدیر فعلی : شاطری پور
نظرسنجی
نظرتان در رابطه با کتاب توحید چیست؟
كارت پستال